ΝΤΙΝΟΣ ΤΑΝΙΤΗΣ

Ο Ντίνος Τανίτης είναι Έλληνας συγγραφέας, με ένα δικό του ιδιότυπο προσωπικό ύφος.

Ντίνος Τανίτης είναι το λογοτεχνικό του όνομα.

Σε αυτόν τον ιστοχώρο θα διαβάζετε τα νεώτερα που τον αφορούν, καθώς και κάποια αποσπάσματα από τα έργα του.

 

ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ

Βιωματικό διήγημα

Από την αρχή του κιόλας, το δίσεκτο έτος 2020, βάλθηκε να επιβεβαιώσει τους φόβους που συνοδεύουν όλα τα δίσεκτα, για γρουσουζιά. Η πανδημία του Covid- 19 βάζει σε δοκιμασία ολόκληρο τον πλανήτη. Σε μερικές βδομάδες από την αρχική εμφάνιση και με ραγδαία εξάπλωση, μας έκλεισε όλους/ες στα σπίτια μας.

Τον Φλεβάρη θα κοροϊδεύαμε και θα μοτσάραμε άγρια όποιον/α σύγχρονο προφήτη μας έλεγε πως θα πρέπει να δηλώνουμε λεπτομερώς τον προορισμό μας και να πάρουμε επίσημη άδεια για να βγούμε από το σπίτι. Και μόνο για βασικές ανάγκες, τα απαραίτητα ψώνια, την ελάχιστη σωματική κίνηση, τη δουλειά που δεν μπορεί να γίνει με τηλεργασία.

Πως μια ξένοιαστη βόλτα θα γινόταν αδίκημα που επισύρει πρόστιμο, πως τα πάντα θα έκλειναν για καιρό και θα ερήμωναν οι δρόμοι. Ως τη μέση του Μάρτη, όλα έγιναν μια απρόβλεπτη, ζοφερή πραγματικότητα για όλο τον κόσμο. Ένα σκοτεινό όνειρο χωρίς επαρκείς εξηγήσεις, με πολλές εκδοχές ώστε το ένα σενάριο να διαδέχεται το άλλο.

Δεν ξέρω αν αυτό που ζούμε είναι σχέδιο μιας συνωμοσίας ή μια κακή συγκυρία των καιρών μας. Σίγουρα είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει και να το αντιμετωπίσουμε με μαχητικότητα, καχυποψία και ελπιδοφόρα σκέψη ότι θα το νικήσουμε και θα το αφήσουμε πίσω μας.

Αυτή τη φορά δεν περιορίστηκε σε μια μόνο χώρα – θύμα το project, απαιτούσε να δοκιμαστεί σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Να τρομοκρατήσει και να κρατήσει όλων των ειδών τις φυλές των ανθρώπων απανταχού της Γης μέσα στο σπίτι. Με το να πεθάνουν κάποιοι σωρηδόν και να εξαναγκαστούνε να υπακούσουν θέλοντας και μη,“τις υποδείξεις” όλοι οι υπόλοιποι…

Οι εξουσίες βρήκαν τη λύση. Είναι θέμα “ατομικής ευθύνης” λένε και ξαναλένε.
Το κλείσιμο είναι μία λύση.

Κι έτσι μπήκε στη ζωή μας σα νέα λέξη το ξενικό lockdown. Για πρώτη φορά την άνοιξη, μια δεύτερη φορά το φθινόπωρο, τρίτη ή περισσότερες τέτοιες επαναλήψεις, ποιος ξέρει πότε. Αφού οι φωστήρες που έχουν κατά τύχη την διακυβέρνηση της χώρας αυτόν τον καιρό, δεν ξέρουν; δεν ψάχνουν; δεν μπορούν; δεν θέλουν; να εφαρμόσουν κάποια άλλη διαφορετική, πιο αποτελεσματική λύση για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού, που εμφανίζεται όλο και πιο ισχυρός αντί να εξασθενεί φυσιολογικά με το πέρασμα του χρόνου.

Τον covid-19 θα τον αντιμετωπίσει η επιστήμη σε μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα, με μικρό ή μεγαλύτερο κόστος σε ανθρώπινες ζωές.

Εμάς μας μένει η αγωνία και ο φόβος.

Φοβόμαστε μήπως αρρωστήσουμε…

Αν αρρωστήσουμε φοβόμαστε μήπως χειροτερέψει ο ιός και πεθάνουμε φρικτά…

Αν επιβιώσουμε μετά την αρρώστια, φοβόμαστε τι μπορεί να πάθουμε μελλοντικά γιατί δεν γνωρίζουμε τι κουσούρια μπορεί να μας αφήσει…

Αν δεν αρρωστήσουμε φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τα πάντα, θα πεινάσουμε και θα καταστραφούμε όταν το κακό αυτό έχει περάσει…

Φόβος, φόβος, φόβος. Παντού φόβος!

Εμείς μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα, απομονωμένοι ανά νοικοκυριό σε κάθε σπίτι, έχουμε την υποχρέωση, το καθήκον, να παραμείνουμε ζωντανοί και να βγούμε αλώβητοι από αυτή την περιπέτεια που μπλεχτήκαμε άθελα μας.

Τώρα ίσως έχει η κατάλληλη στιγμή για όλους μας να μάθουμε ένα πολύ σημαντικό μάθημα. Κι αυτό είναι να μάθουμε να επιβιώνουμε μέσα από αντίξοες, απρόβλεπτες και ασύμμετρες καταστάσεις που έρχονται στο δρόμο μας. Η πανδημία ίσως είναι η αρχή.

Υπάρχει χρόνος για δημιουργικό προβληματισμό, κι αυτό είναι ένα από τα λιγοστά “καλά”που φέρνει μαζί της αυτή η συμφορά.

Δημιουργικός προβληματισμός σημαίνει να μείνουμε λίγο μόνοι με τον εαυτό μας και να κάνουμε μερικές σημαντικές ερωτήσεις.

Οι απαντήσεις που καλό θα είναι να σκεφτούμε βαθιά και καλά πριν δώσουμε, θα είναι ακόμα σημαντικότερες.

  • Ποιο είναι το νόημα που κρύβει για μένα αυτή τη ταλαιπωρία;
  • Σε τι θα χρειαστεί να γίνω πιο δυνατός;
  • Ποια είναι τα πιθανά εμπόδια που θα εμφανιστούν στη ζωή μου, ως αποτέλεσμα αυτής της πανδημίας;
  • Με ποιους τρόπους θα κατορθώσω να τα αντιμετωπίσω;
  • Υπάρχουν ίσως, κάποια μαθήματα για μένα που χρειάζεται να αποκωδικοποιήσω μέσα από όλο αυτό;

Ευτυχώς που διαθέτω σπίτι ιδιόκτητο. Διαμπερές με σκουρόχρωμο μαρμάρινο πάτωμα και μεγάλα ανοίγματα να αερίζεται καλά χωρίς χρεία κλιματισμού. Προσανατολισμένο έτσι στον χώρο, που έχει στο μπροστινό μπαλκόνι ήλιο κάθε πρωί για να απλώνω τα πλυμένα ρούχα να στεγνώνουν γρήγορα, ή να εκτεθώ γυμνός φορώντας μόνο το μαγιό μου, για μια ώρα τη φορά στην καλοδεχούμενη λιακάδα τις Κυριακές, να ζεσταθώ, να πάρω την απαραίτητη βιταμίνη D, να παράξει το σώμα την απαραίτητη μελανίνη, να αποκτήσω και να διατηρήσω όλο τον χρόνο το μπρούτζινο χρώμα του καλοκαιριού.

Για να περάσει αυτή η μια προσωπική μου χαλαρωτική ώρα, παρατηρώ αφ’ υψηλού τα όσα συμβαίνουν στον δρόμο από κάτω. Τα τεκταινόμενα της γειτονιάς. Ανθρώπους που χρόνια τους γνωρίζω και ξέρω καλά πως η μόνη τους σχέση με τον αθλητισμό προ lockdown ήταν μόνο πως να συμπληρώνουν ένα δελτίο προ-πο και να παρακολουθούν κάποιον αγώνα που περιλαμβάνει μπάλα στην τηλεόραση, με το στόμα ανοιχτό και το κουτάκι της μπύρας στο ένα άτονο χέρι μέχρι να αποκοιμηθούν, ξυπνώντας απότομα από τον λήθαργο αν ακουστεί άξαφνα η κραυγή “γκολ”. Τώρα ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη μεταμορφώθηκαν όλοι σε συστηματικούς “αθλητές”του δρόμου. Που τους βλέπω συχνά – πυκνά να τρέχουν γύρω από τη συνοικία κατακόκκινοι, αγκομαχώντας και ξεφυσώντας, ντυμένοι με φτηνιάρικα σπορτίβικα παπούτσια και μαϊμού φόρμες αγορασμένες από τη λαϊκή του Σαββάτου, να κάνουν επιτέλους χρήση του ξεχασμένου τους ποδήλατου, να παίρνουν θέση για κάμψεις, να πηδούν και να κρεμιούνται για (ελάχιστες και βεβιασμένες) έλξεις σε κάθε βολικό οριζόντιο σημείο, να γελοιοποιούνται προσπαθώντας να κάνουν διατάσεις που έχουν δει ποιός ξέρει που να κάνει κάποιος άλλος πιο ευκίνητος.

Ανθρωπόφοβοι/ες αγαμίες από ξινισμένες γεροντοκόρες μέχρι μοναχικά βαρεμένα θηλυκά κι αρσενικά νεαρής ηλικίας να βγάζουν βόλτα τα καλοταϊσμένα κουλούκια – συντρόφους τους, μιλώντας τους τάχα σαν παιδιά τους, μην ανταλλάσσοντας βλέμμα με κανέναν άλλο άνθρωπο. Δείχνοντας ενδιαφέρον μόνο για μερικές αδέσποτες γάτες, που πάντοτε, από όταν γεννήθηκα έβλεπα και βλέπω να υπάρχουν στη γειτονιά, διψήφιος ο αριθμός τους, να τρυπώνουν/ξετρυπώνουν στο μοναδικό εγκαταλειμμένο σπίτι – χάλασμα, να τρώνε με όρεξη τα άφθονα αποφάγια που βρίσκουν ή τους ρίχνουν, να ζευγαρώνουν κάθε Γενάρη, να αναπαράγονται ανελλιπώς, να ζούνε και να ψοφούνε για γενιές, αδιαφορώντας αν συγκινούνται κάποιες ή αν ενοχλούνται άλλοι, μην έχοντας ανάγκη τη βοήθεια κανενός στην ζωή τους, που κυλά παράλληλα με κείνη των ανθρώπων γύρω τους.

Θείτσες θεούσες που μη μπορώντας να πάνε στις κλειστές εκκλησίες αυτή την περίοδο, ανάβουν θυμιατά και βάζουνε το ράδιο στο διαπασών, στον σταθμό που μεταδίδει την λειτουργία από την μητρόπολη. Νεαρούς/ες που έχοντας ξοδέψει μέχρις τελευταίας δεκάρας το χαρτζιλίκι του μπαμπά/μαμάς/γιαγιάς/παππού, γυρίζουν για ύπνο από το χθεσινοβραδινό ξενύχτι ανέμελοι/ες, όταν πια έχει βγει ψηλά κι έχει ζεστάνει ο ήλιος.

Άτομα χαμένα στο κενό, με τη ζωή μπροστά τους μα χωρίς σκοπό και δουλειές. Που έχουν σε ύψιστη προτεραιότητα την διασκέδαση και την χωρίς αύριο κατανάλωση. Που καμιά απαγόρευση κυκλοφορίας, απειλή προστίμου και κωδικός μετακίνησης δεν θα τα εμποδίσει να βρεθούν μαζί, σε μυστικά στέκια που διαδίδονται από στόμα σε στόμα κι από τα social media, να συνευρεθούν, να κουνηθούν στη μουσική, να πιούν οτιδήποτε περιέχει αλκοόλ, να αναζητήσουν άλλες ουσίες εθισμού. Πολλά μαθαίνει κανείς χωρίς να χρειαστεί να απομακρυνθεί από το σπίτι, βγαίνοντας απλά στο ηλιόλουστο μπαλκόνι.

Το ίδιο μπαλκόνι έχει δροσιά από νωρίς το απόγευμα, ώστε να μπορώ να βάλω τα δυο μεγάλα πράσινα μαξιλάρια της στην πλεχτή καρέκλα από μπαμπού και να καθίσω έξω όσο θέλω, μέχρι να πιάσει σούρουπο αν δεν έχω τι άλλο να κάνω. Αν νομίζετε πως είναι ασήμαντο πράμα αυτό το timing, ρωτήστε τον γείτονα απέναντι, που έχει δροσιά το πρωί και ενοχλητικό ζεστό ήλιο το απόγευμα και δεν ξέρει τι να κάνει.

Το μικρό, μόλις 52 τμ σπίτι μου! Που είναι ταυτόχρονα κατοικία, γραφείο, γυμναστήριο.

Πολύ κοντά το πατρικό και ξαναχτισμένο σπίτι μου στο κέντρο της πόλης, ώστε να μη χρειάζομαι μεταφορικά μέσα, εισιτήρια, περιττά έξοδα για να πάω όπου θέλω, εντός της. Περπατώντας για 10 – 15 λεπτά ακτινικά, μπορώ να βρω έναν ονομαστό ξυλόφουρνο, τρία σούπερ μάρκετ, δυο κρεοπωλεία, τη μεγαλύτερη λαϊκή αγορά της πόλης κάθε Σάββατο, τέσσερα παντοπωλεία, τρεις πιτσαρίες, ένα στεγνοκαθαριστήριο, ένα ζαχαροπλαστείο, τρία γυμναστήρια, δυο σχολές πολεμικών τεχνών, δυο σχολές χορού, δυο θερινά και δυο χειμωνιάτικα σινεμά, τρεις παιδικές χαρές, το ωδείο, την αγορά, τον δημοτικό κήπο και το γήπεδο, το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο – λύκειο που πήγα, το πνευματικό κέντρο, μια μικρή παραλία, ένα ανοιχτό καλοκαιρινό θέατρο, τρεις εκκλησίες, πολλές ταβέρνες κι αμέτρητες καφετέριες. Τόποι για ψώνια, ψυχαγωγία, μάθηση, άθληση, βραδυνή έξοδο, βόλτα, πολλές και διάφορες εκδηλώσεις, χωρίς να χρειαστεί να απομακρυνθώ πολύ.

Μη βλέπετε που τώρα με τους περιορισμούς και τα “μέτρα” που έφερε μαζί της η πανδημία, η εμβέλεια μου έχει περιοριστεί από το μπακάλικο στον φούρνο κι από το σούπερ μάρκετ στο κρεοπωλείο. Με μια στάση ενδιάμεσα σε κείνο το μαγαζί με τους ξηρούς καρπούς, απαραίτητο συστατικό της διατροφής μου τα τελευταία χρόνια. Και να πάω μια φορά τον μήνα να πληρώσω τον λογαριασμό του Internet και του σταθερού τηλεφώνου που έχω. Που μαζί με το κινητό είναι πάντα κλειστά όταν κοιμάμαι ή γράφω.

Δεν ξέρω να μαγειρεύω, δε θέλησα να μάθω ποτέ, ούτε γουστάρω να μάθω. Μπορώ πάντως να ετοιμάζω το φαγητό της ημέρας, μέσα σε μισή ώρα το πολύ – πολύ, αφού εγώ δεν διασκεδάζω στην κουζίνα. Χρόνος επαρκής για να ψήσω μερικά έτοιμα μπιφτέκια βοδινά, χοιρινά, κοτόπουλο, γαλοπούλα, ανάμεικτα, να υπάρχει ποικιλία. Φιλέτα από στήθος κοτόπουλο, μακαρόνια ολικής νο 10 που θέλουν λίγο χρόνο να βράσουν. Φιλέτα τόνου, σολωμού, μπακαλιάρου να αλλάζει η γεύση. Ομελέτες με σπανάκι και τυρί. Σπιτικές πίτες με τυριά ή χόρτα, και πίτσες δικής μου σύνθεσης. Άνοστα συνήθως τα φαγητά κι επαναλαμβάνονται μονότονα, μα είναι πάντα καθαρά και πολύ θρεπτικά. Ευτυχώς που υπάρχουν και πολλά άλλα φαγώσιμα που τρώγονται όπως είναι και δεν απαιτούν ψήσιμο, γιαούρτια, λογής ξηροί καρποί και σπόροι, σταφίδες, φυστικοβούτυρο, Whey, κριθαρένια παξιμάδια με Κρητική γραβιέρα, φέτα με λάδι και ρίγανη, ελιές, μέλι, μυζήθρα, ανθότυρο, σαλάτες, λαχανικά και φρούτα, αρκετή ποικιλία…

Να δουλεύουμε από το σπίτι προτείνουν κάποιοι ειδήμονες, μη γνωρίζοντας πως εγώ το κάνω από το 2000 κι ακόμη παλαιότερα συστηματικά. Ήταν η καλύτερη λύση, αφού ποτέ δεν κατάφερα να φορτώσω τη ζωή μου, τον μισθό μου, την ασφάλιση μου σε κάποιο “αφεντικό”. Από το προσωπικό μου γραφείο εργαζόμουν και δημιουργούσα όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζω να το κάνω. Με άνεση, συνέπεια, αυτο-οργάνωση, αυτο-πειθαρχία.

Από τα χρόνια που είχα το μπλόγκ μου που δεν υπάρχει πια, τα χρόνια της “Acanthus Productions” με έδρα την διεύθυνση του σπιτιού και δικό της ξεχωριστό e-mail μόνο. Πρωτύτερα έτρεχα κάποιες διαδικτυακές ευκαιρίες Money Making, που δεν ευοδώθηκαν. Από το ίδιο οικιακό γραφείο πλάι στην πίσω μπαλκονόπορτα για δροσιά τα καλοκαίρια, με την μικρή ξύλινη βιβλιοθήκη από πίσω, που έχω γράψει όλα τα ως τώρα έργα μου.

Από την αρχή της πανδημίας και των περιορισμών της κυκλοφορίας, έχω γράψει σε χρόνο -ρεκόρ ένα φανταστικό θρίλερ βιολογικού τρόμου, ένα τραγούδι για τον covid-19, κάποια μικρά αρθράκια για το online περιοδικό “Voice of Resistance – Τα χρονικά του κορονοϊού” και το κείμενο που διαβάζετε. Από εδώ μέσα επικοινωνώ με τον έξω κόσμο, διαβάζω, γράφω, κλείνω ραντεβού και συμφωνίες.

Δεν τυπώνω τίποτα στο γραφείο τα τελευταία χρόνια, δεν μου χρειάζεται εκτυπωτής, ούτε μελάνια που αδειάζουν γρήγορα ή αποξηραίνονται όταν μένουν αχρησιμοποίητα και σκόρπια χαρτιά. Όταν υπάρχει σοβαρός λόγος να τυπώσω κάποια/ες σελίδες, τα βάζω σε μια φορητή μνήμη και τα πάω σε ένα μαγαζί με χαρτικά που κάνει και τέτοιες εργασίες.

Ένα πολυμηχάνημα που είχα για χρόνια χάλασε και το απόσυρα μαζί με τον ξεπερασμένο πια υπολογιστή κι έναν ξεχασμένο φορητό, για να πάρω έναν ολοκαίνουριο desk top. Το Laptop αν και φορητό, ποτέ δεν με βόλεψε, σε στιγμές πηγαίας έμπνευσης που γράφω γρήγορα με τα δυο χέρια, πατάω δυο – τρία πλήκτρα μαζί στο στενό του πληκτρολόγιο.

Εγκαταλείπω το οικιακό προσωπικό μου γραφείο μόνο για ολιγοήμερα ταξίδια, για το φεστιβάλ “Όψεις του Φανταστικού”, παρουσιάσεις, συναντήσεις, εκδρομές, βόλτες. Για κάποια ειδικά σεμινάρια του φίλου και συμβούλου μου Άκη Αγγελάκη, που μια από τις δικές του διδασκαλίες είναι ο “Δημιουργικός Προβληματισμός” που παρέθεσα στην αρχή.

Ευτυχώς που μετά από +30 χρόνια σε γυμναστήρια, τσακώθηκα πριν δυο χρόνια με τον ιδιοκτήτη του τελευταίου που πήγαινα τρεις φορές την εβδομάδα. Ένα ξεροκέφαλο άρπα-κόλα “επιχειρηματία” που στην τελευταία ψευδο-ανακαίνιση του μικρού συνοικιακού γυμναστηρίου του, στρίμωξε τόσο πολύ τα καινούρια όργανα που παράγγειλε στον στενό περιορισμένο χώρο του, σε σημείο να μην μπορεί κανείς να φέρει τα χέρια του σε έκταση χωρίς να ακουμπήσει τον/την διπλανό, που στέκει λίγο παραπέρα. Κάνοντας με να μην ανανεώσω για 8η συνεχόμενη φορά την ετήσια συνδρομή μου. Με το ίδιο ποσό που θα έδινα σε κείνον, αγόρασα σε περίοδο τέλους εκπτώσεων από τα Extreme Stores μερικά απαραίτητα πράγματα για να ασκούμαι στον χώρο του σπιτιού μου. Τα βγάζω από την ντουλάπα που τα έχω τακτοποιημένα, τα συναρμολογώ, τα χρησιμοποιώ και στο τέλος της΄ασκησης τα ξαναβάζω στη θέση τους, πάντα τακτοποιημένα, το καθένα στη θέση του.

Μου αρκούσανε 160 κιλά βάρη, 2 λαβές αλτήρων βιδωτές με το μεγαλύτερο μήκος της αγοράς, μια στραβόμπαρα, κάποιοι δυνατοί ελαστικοί ιμάντες, 2 πλαστικές λαβές για αυτούς, ένα heavy grip 350, μια ζώνη κεφαλής. Είχα ένα βαρέως τύπου στατικό μαγνητικό ποδήλατο προγραμματιζόμενο, από τα χρόνια πριν περάσω πρώτη φορά την πόρτα του εν λόγω γυμναστηρίου. Αν στο άμεσο μέλλον καταφέρω να δυναμώσω λίγο παραπάνω, θα πάω να αγοράσω άλλους τέσσερις δεκάκιλους δίσκους, να φτάσω συνολικά τα 200 κιλά βάρη για το οικιακό μου γυμναστήριο. Ένα νούμερο πολύ καλό για βαριά άσκηση τόσο για ένα νεαρό που αρχίζει να γυμνάζεται σοβαρά, όσο και για έναν δραστήριο άντρα που τώρα πια έχει περάσει για τα καλά τη μέση ηλικία. Αλλά “βάζει κάτω” άνετα τον πρώτο.

Ξαναβρήκα παραπεταμένη μια παλιά μπάρα μονόζυγου ανοξείδωτη και το αθάνατο εκείνο παλιό μου Bullworker X5, που είχα από την εφηβεία μου. Με ένα ξεσκόνισμα και λίγο λάδωμα είναι πάντα εύχρηστο. Σκέφτηκα στη στιγμή μερικές πατέντες με δυο παλιές καρέκλες, να πιάνω με ασφάλεια τα πιο βαριά φορτία που χρησιμοποιώ για κάποιες απαιτητικές βασικές ασκήσεις. Μάζεψα από τα σκουπίδια της γειτονιάς ένα χοντρό πετάμενο ελαστικό ταπέτο και δυο συμπαγή κομμάτια φελιζόλ.

Γλίτωσα από δω και πέρα τα λεφτά για φόρμες, αθλητικά παπούτσια και μια τσάντα γυμναστηρίου. Μπορώ να γυμναστώ μόνο με τους δυο αλτήρες κι αυτά που έχω, κάνοντας όλες τις γνωστές ασκήσεις όσο βαριά ή ελαφριά θέλω. Όλη μου την ενήλικη ζωή αφιέρωνα την ώρα 9.00πμ – 10.00πμ σε αυτό το σκοπό, να κάνω ποδήλατο ή όποια άλλη αερόβια από τις πολλές που ξέρω άλλες μέρες, να πλυθώ κατευθείαν στη ντουζιέρα μου με κρύο νερό, να πιω μονορούφι μια καλή δόση από μια πρωτείνη Whey χτυπημένη στο μπλέντερ με μια μπανάνα, μια κουταλιά μέλι και νερό, να ντυθώ και να συνεχίσω τη μέρα μου. Τρεις φορές την εβδομάδα άσκηση, με μια μέρα ξεκούρασης ανάμεσα οπωσδήποτε.

Δεν είμαι πια κοπέλι στα +50 μου, γιαυτό περιορίζω το πρόγραμμα μου σε τέσσερις εβδομάδες άσκησης και μια βδομάδα πλήρους ξεκούρασης, που επαναλαμβάνω για δέκα κύκλους ετησίως. Που είναι τα νεανικά χρόνια, τότε που παράλληλα με τις σπουδές μου που περιλάμβαναν και δύσκολα θεωρητικά μαθήματα και απαιτητικά εργαστήρια, άντεχα και γυμναζόμουν σε “σιδεράδικο” γυμναστήριο δυο γεμάτες ώρες κάθε φορά, πρώτα τέσσερις και μετά πέντε μέρες την εβδομάδα, χωρίς καθόλου διακοπές ή σταμάτημα ανάμεσα, εκτός από Σαββατοκύριακα κι επίσημες αργίες και πριν γυρίσω στο σπίτι πάντα έκανα και μια μεγάλη βόλτα, να κινηθεί το αίμα στους κουρασμένους μυς! Και κούραση μηδέν, με απλό σπιτικό φαγητό και ολιγόωρο μεσημεριανό ύπνο σε μερικές ώρες ήμουν έτοιμος για βραδινή βόλτα, χωρίς περιττά ποτά ή αλόγιστα ξενύχτια όμως!

Άσκηση 9.00πμ – 10.00πμ όμως σημαίνει ξύπνημα στις 6.30πμ κείνη τη μέρα, οικονομικό πρωινό με μόνο τέσσερα αυγά ολόκληρα, ένα μικρό μπωλ βρώμη με γκότζι μπέρι και κανέλα σε νερό και μια πολυβιταμίνη σταδιακής απελευθέρωσης στο τέλος με γεμάτο στομάχι. Για να χωνέψει το φαγητό το στομάχι, άνοιγμα του υπολογιστή ξημερώματα, πρώτο τσεκάρισμα στο e-mail, ένα site για τον καιρό, άλλο site για το αστρονομικό ημερολόγιο της ημέρας, ιδίως εκείνες τις μέρες με πανσέληνο, διάβασμα online ειδήσεων, γράψιμο αν είχα νυχτερινή ή πολύ πρωινή έμπνευση, πρώτα όμως προηγείται στρώσιμο κρεβατιού, πλύσιμο πιάτων αμέσως μετά το φαί. Συνήθεια σταθερή, από τα πρώτα κιόλας παιδικά μου χρόνια. Τις μέρες ανάπαυσης που δε με πιέζει τίποτα, άνετο ξύπνημα 7.30πμ, τις Κυριακές και αργίες πιο τεμπέλικο και νωθρό ως τις 8.00πμ.

Το φαρδύ διπλό κρεββάτι που κοιμάμαι είναι στον ίδιο χώρο με το γραφείο, ένα χώρισμα τα ξεχωρίζει. Χρήσιμη απόσταση όταν έχω νυχτερινή απροσδόκητη έμπνευση. Αρκετές φορές είναι, που κοιμάμαι γύρω στις 1.00πμ και σηκώνομαι στις 2.00πμ για να γράψω κάτι που σκέφτηκα σαν αναλαμπή, ή είδα σαν σε όνειρο θαρρώ, ως τις 3.30πμ, που θα γυρίσω να κοιμηθώ ως νωρίς το πρωί. Αν δεν το κάνω πάει, το έχασα. Ποτέ δεν κατάφερα να θυμηθώ κάτι που άφησα για την άλλη μέρα. Έτσι δεν αναβάλλω ούτε στιγμή, όταν μου έρθει θα σηκωθώ να το γράψω όπως μου ήρθε από το υπερπέραν. Θα το αναπτύξω μετά, με την ησυχία μου αργότερα, άλλη μέρα ή στιγμή, που θα μου έρθει συμπληρωματική ημερήσια έμπνευση, ή θα βρω πρόσθετες πληροφορίες ψάχνοντας στον υλικό μας κόσμο.

Η δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση έτσι όπως την κάνανε να λειτουργεί, δεν συμβάλλει και πολύ στο να αντιμετωπίσει και να ελαφρύνει την κλεισούρα.

Δεν μας φτάνουν οι ζοφερές ειδήσεις σε μικρά και μεγάλα κανάλια, όπου ολημερίς στρατιές από παντελώς άγνωστους κι ασήμαντους “καθηγητές” επιστρατεύονται να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου με τις ώρες, με πανδημίες, κινδύνους, απαγορεύσεις, πρόστιμα, αρρώστιες, θανάτους, φάρμακα και στατιστικές με νούμερα νεκρών. Λες και θέλουνε να μας δούνε να παθαίνουμε μελαγχολία, κατάθλιψη, συνεχόμενη κατήφεια. Από τα 23 τόσα κανάλια που πιάνει η τηλεόραση μου, μόνο λίγες εκπομπές, ντοκυμαντέρ και ταινίες μπορώ να δω. Κι αυτά τις πιο ακατάλληλες ώρες, από μεσημέρι μέχρι μεταμεσονύχτια.

Το υπόλοιπο πρόγραμμα τους μια από τα ίδια. Ανάμεσα σε μαλάκες μαγειρούκους που ανακατεύουνε τσικάλια αλληλοβριζόμενοι, απίθανα ψώνια που τάχα τραγουδούνε ή χορεύουνε για το τίποτα και άχαρες τσουλοπουτάνες με style της κακής ώρας, όταν κοντεύουν μεσάνυχτα κι αφού έχουν σπαταλήσει τον πολύτιμο τηλεοπτικό χρόνο στον βρόντο, βάζουν σε νιοστή επανάληψη κάποιες ταινίες θεομηνιών, θανάτου, άκρατης βίας, καταστροφής, εγκλωβισμού, τις πιο ψυχοπλακωτικές. Να μπουκώνεται ο θεατής με τα συναισθήματα της μιζέριας, του πόνου, της απελπισίας και ανημποριάς που αποπνέουν. Ή μας προβάλλουν μέχρι αηδίας Βουγιουκλάκη και Κωνσταντάρα, λες και πέρα από το χαζοχαρούμενο θέαμα, δεν υπάρχουνε άλλες Ελληνικές ταινίες, άγνωστες κι άπαιχτες. Όλων των εποχών του Ελληνικού κινηματογράφου, που όμως δεν τις ξέρει ο κόσμος.

Στο internet και τα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν τα μύρια όσα. Με επίκεντρο τώρα τον κορωνo-ιό οι περισσότερες αναρτήσεις εμμονικά, εξακολουθούν να περιστρέφονται γύρω από το θέμα αυτό. Τόσο αυτές που μιλούν για τον ιό τον ίδιο σοβαρά και επιστημονικά, αλλά και ένα σωρό άλλες. Ανάμεσα τους κι αυτές που προσπαθούν να διασκεδάσουν την υποχρεωτική μας κατάσταση, με κάποια τραγούδια, παραστάσεις, ανέκδοτα και ιστορίες. Που εντέλει δε διασκεδάζουν, δεν αφορούν και δεν ενδιαφέρουν κανένα, παρά μόνο τους παραγωγούς τους.

Οι καλύτερες ταινίες δράσης, μυστηρίου, φαντασίας, γυρίστηκαν στα 60’ς, τα 70’ς, τα 80’ς, τα 90’ς, οι στίχοι και οι μουσικές για τα καλύτερα τραγούδια γράφτηκαν τότε. Τις εποχές που μια λαμπερή έκρηξη από πληθώρα σκηνοθετών, ηθοποιών, συνθετών, στιχουργών, τραγουδιστών, Ελλήνων και ξένων, έζησε και δημιούργησε. Αυτές τις χρυσές δεκαετίες των παιδικών, εφηβικών και πρώτων ενήλικων μου χρόνων. Αυτά αναζητώ στο διαδίκτυο, αφού δεν παίζονται πια πουθενά αλλού. Με τέτοια γεμίζω τις ώρες ανάπαυλας και χαλάρωσης, πέρα του ύπνου που είναι άλλο θέμα με τη δική του σημασία για την υγεία του ανθρώπου. Αν εξαιρέσουμε τα παιδικά μου χρόνια που κοιμόμουν πολύ περισσότερο, ποτέ δεν θυμάμαι να ξεπέρασα ως ενήλικος τις 6 ώρες ύπνου λες και ξυπνώ αυτόματα όποτε παρέλθουν και ποτέ δεν έμεινα στο κρεββάτι μετά τις 8.00πμ! Τουλάχιστον προσπαθώ να κοιμάμαι λιγάκι κάθε μεσημέρι όταν είμαι στο σπίτι, όλο τον χρόνο χειμώνα – καλοκαίρι, εκτός βέβαια τις μέρες κείνες που λείπω ή ταξιδεύω…

Κάποιες ταινίες και τραγούδια αυτών των αξέχαστων δημιουργών αναζητώ σε κάποια sites και τα βλέπω/ακούω με την ησυχία μου από το σπίτι. Καθισμένος στην καρέκλα του γραφείου μου, όπου βρίσκεται ο Η/Υ μου. Καρέκλα άβολη, που αν και χαρακτηρίζεται ως “διευθυντική”, είναι φτιαγμένη κυρίως για δουλειά κι όχι για χαλάρωση. Θα προτιμούσα να έβλεπα τις ταινίες μισοξαπλωμένος στον καναπέ του καθιστικού, σε μια τηλεόραση Smart με μεγάλη οθόνη και δυνατότητα να συνδέεται στο Internet, που όμως δεν έχω ακόμη. Ελλείψει χρημάτων βεβαίως, που αν και δεν φέρνουν την ευτυχία, πάντα μπορεί να αγοράσει κάποιος πολλά σύγχρονα αγαθά και να ζει καλύτερα τις μικρές του στιγμές!

Αυτό το μικρό πρόβλημα λύθηκε το καλοκαίρι ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο lockdown, όταν μια μέρα από κείνες με τη μέγιστη ηλιοφάνεια, η παλιά μου ιαπωνική αναλογική τηλεόραση είπε να παραδώσει το πνεύμα μετά από 16 ολόκληρα χρόνια συνεχούς & απροβλημάτιστης λειτουργίας, χωρίς να παρουσιάσει ούτε μια βλάβη ή πρόβλημα. Τότε επιτέλους έδωσε την θέση της σε μια ολοκαίνουρια επίπεδη ψηφιακή smart τηλεόραση, που βρήκα σε οικονομική τιμή την περίοδο των θερινών εκπτώσεων, κουβάλησα με τα χέρια ο ίδιος και τη στέλιωσα στο σπίτι, για να μην πληρώσω την εξτρά χρέωση που ζητούσε το μαγαζί.

Πάντως παρά τον κόπο του κουβαλήματος, σε λίγη ώρα χωρίς πρόσθετη βοήθεια (από κάποιον άσχετο χαμηλόμισθο νεαρό που θα μου έστελναν, κάποτε μετά από μέρες), είχα συντονίσει όλα τα κανάλια, είχα ρυθμίσει το wifi της, είχα βάλει επακριβώς τις επιθυμητές στάθμες σε φωτεινότητα εικόνας, αντίθεση μαύρου – άσπρου, απόχρωση, χροιά, κορεσμό και βάθος χρώματος και ήμουν έτοιμος να απολαύσω 4Κ εικόνα σε οθόνη 43 ιντζών, με στερεοφωνικό ήχο. Μισοξαπλωμένος αναπαυτικά στον καναπέ, λίγα μέτρα παραπέρα.

Με μια απλή κίνηση διευρύνθηκαν κατά πολύ και μονομιάς οι δυνατότητες οικιακής ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Αν δεν μου αρκούσε το πρόγραμμα των καναλιών, που κάνουνε ότι μπορούνε λες για να με αποτρέψουν από το να τα παρακολουθώ, τώρα υπάρχουνε διαθέσιμα κι άλλα κουμπάκια στο φουτουριστικό της τηλεκοντρόλ. Στο ert flix ανακάλυψα παλιές αγαπημένες εκπομπές τώρα διαθέσιμες online, σαν εκείνο το “Ζητώ το Ελληνικό τραγούδι” από τα ’80’ς, κάποιες καλές σειρές και λίγες ταινίες που ήθελα να δω. Μα στο youtube γίνεται το μεγάλο πανηγύρι.

Εκτός από πλήθος παλαιών και καινούριων ταινιών με Ελληνικούς υπότιτλους που θα φροντίσω να δω με την ησυχία μου τους επόμενους μήνες, έχω τη δυνατότητα να παρακολουθώ σε μεγάλη οθόνη τα αγαπημένα μου παγκόσμια πρωταθλήματα στίβου, τους πρωτύτερους ολυμπιακούς αγώνες, τα νεωτεριστικά “Crossfit Games”, τους αγώνες “mr Olympia”, το ετήσιο πολυθέαμα “Arnold Classic”,τους αγώνες “World’s Strongest Man” (υπάρχουνε διαθέσιμοι όλοι, από το 1977 που πρωτοξεκίνησαν μέχρι πέρυσι το 2019).

Ότι πρέπει για τις ώρες χαλάρωσης και ξεκούρασης στο σπίτι, πίνοντας ένα μεγάλο ποτήρι της μπύρας γεμάτο ως απάνω με ένα ρόφημα φτιαγμένο στο μπλέντερ με πλήθος υλικά, πλούσιο σε πρωτεΐνη, υδατάνθρακες, βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία που έχει ανάγκη ο ανθρώπινος οργανισμός για να ανακάμψει, μετά την βαριά έντονη άσκηση στο οικιακό γυμναστήριο. Που κατά βάθος δεν υστερεί σε ουσία κι αποτελέσματα από κείνα με τον κλιματισμό και τα διάχυτα φώτα, τους διαφορετικούς άπλετους καθαρούς χώρους, τον υπερπλήρη εξοπλισμό με τα φανταχτερά κι εργονομικά σύγχρονα μηχανήματα, τα 100άδες κιλά ελεύθερα βάρη, τους πολλούς καθρέπτες στους τοίχους ολόγυρα και τους πρωταθλητές συνασκούμενους, που καμιά φορά ζηλεύω και φαντάζομαι πως θα ήταν μια προπόνηση εκεί μέσα, μα ποτέ δεν θα δούμε να φτιάχνονται στη μικρή μας χώρα.

Αναφέρω μόνο αυτά τα λίγα, αφού δεν μου αρέσουν, ούτε νοιάζομαι να παρακολουθήσω το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το πόλο, το βόλεϋ και όλα τα ομαδικά αθλήματα γενικώς, ούτε το τένις κλπ σπορ της ρακέτας, που επίσης υπάρχουν σε μεγάλο αριθμό. Ούτε και οι κάθε είδους και ρυθμού σαχλομουσικάντηδες, ούτε εκείνα τα ηλίθια βίντεο με κάθε είδους συμβουλές ή απόλυτες μπούρδες από άσχετους, ούτε οι προσωπικές στιγμές που ανεβάζουν άλλοι/ες και βρίθει το youtube από τέτοια σκουπίδια, που παράδοξα όμως φαίνεται προσελκύουν και μαζεύουν χιλιάδες και μυριάδες like από εξίσου σκατάδες θεατές, θαυμαστές, ακολούθους, βλαμμένους.

Σε στιγμές ανίας και βαριεστημάρας αναζήτησα, έψαξα και ξαναβρήκα στη θέση μακράς αποθήκευσης τις φωτογραφικές μηχανές Nikon, με τους αρκετούς εναλλακτικούς φακούς, τα φλας και τα παρελκόμενα τους, το πολύ βαρύ τρίποδο που πατά σταθερά σε κάθε τύπο εδάφους, τα πολλά άλμπουμ με τις φωτογραφίες που έχω στην συλλογή μου. Χιλιάδες φωτογραφίες, οι πρώτες τραβηγμένες με έγχρωμο φίλμ, εμφανισμένες και τυπωμένες, οι επόμενες τραβηγμένες με ψηφιακή μηχανή κι απλώς αποθηκευμένες σε cd και μνήμες φορητές. Δε μέτρησα ποτέ πόσες χιλιάδες τέτοιες έχουνε μαζευτεί, όλα τα χρόνια που ασχολούμουν σοβαρά με τη φωτογραφία. Σαν ερασιτέχνης πάντα, μα με αξιώσεις κι επενδύσεις σε ακριβό εξοπλισμό που μου έχει μείνει αμανάτι, αφού δεν μπορώ να τον πουλήσω και κανείς δεν είναι πρόθυμος να μου δώσει τα λεφτά που έχω διαθέσει. Από όταν άρχισα να γράφω, ατόνησε η φωτογραφική μου ανησυχία, φωτογράφοι υπάρχουνε ένα σωρό τώρα τελευταία, τα θέματα που φωτογραφίζουν είναι ίδια για όλους, δίνοντας παρόμοιες φωτογραφίες με ελάχιστες διαφορές. Αν όμως δυο ή περισσότεροι συγγραφείς γράφουν για το ίδιο θέμα όπως γίνεται πχ στις ανθολογίες, είναι αδύνατο ή δύσκολο να βρει κανείς δυο παρόμοια κείμενα, αλλιώς τα βλέπει, τα σκέφτεται και τα περιγράφει ο καθένας, με το δικό του προσωπικό ύφος! Δεν περιορίζεται η έμπνευση και η φαντασία.

Πλάι τους η ακριβή κομψή βιντεοκάμερα Canon που τράβηξα τόσα DVD κάποτε, αλλά πλέον θεωρείται ξεπερασμένη κι άχρηστη, η άλλη καμουφλαρισμένη μικροσκοπική κρυφή κάμερα που τράβηξα πολλές απαγορευμένες, μη επιτρεπτές λήψεις κι ακόμη χρησιμεύει.

Αφού έπιασα το υπάρχοντα μου, ας τα δω όλα με τη σειρά. Τα ρούχα και τα παπούτσια μου, άψογα τακτοποιημένα στα συρτάρια και στη μεγάλη ντουλάπα όπως πάντα. Δεν χρειάζεται να ξοδεύω χρόνο να αναζητώ ότι θελήσω, όποτε το χρειαστώ. Τα εργαλεία μου για μηχανολογικές – ηλεκτρολογικές – ηλεκτρονικές εργασίες, φυλαγμένα και ξεχασμένα. Τα όπλα μου καλά κρυμμένα. Δε σας αφορούν λεπτομέρειες! Μόνο ότι τα χειρίζομαι πολύ καλύτερα από πολλά ψευδοκομμάντα. Κι αν δεν βλέπω καλά τώρα πια, η τεχνολογία έχει εφεύρει σύγχρονα σκοπευτικά που δεν αστοχεί ούτε στραβάδι, όχι εγώ που έμαθα ακίδα.

Τα βιβλία μου στα ράφια της βιβλιοθήκης. Κάποια λογοτεχνικά, τα περισσότερα τεχνικά, επιστημονικά, μερικά αυτοβελτίωσης, οι σημειώσεις μου από τα πολλά σεμινάρια που μάζευα γνώσεις. Λείπουν μερικά εκατομμύρια εφημερίδες, περιοδικά, κόμικς, φυλλάδια, online κείμενα. Αν φύλαγα όλα όσα έχω διαβάσει, δεν θα χωρούσα εγώ να μπω στο σπίτι.

Κλεισμένος μέσα πέρασα φέτος τις Απόκριες, την Καθαρά Δευτέρα, την 25η Μαρτίου, τη μεγάλη εβδομάδα και τη Λαμπρή, δεν πήγα ούτε τη βόλτα που έκανα συνήθως μέχρι την Χρυσοπηγή την επόμενη Παρασκευή, την Πρωτομαγιά. Παραλίγο η πρώτη απομόνωση αυτή να τραβήξει μέχρι τα γενέθλια/γιορτή μου στο τελευταίο δεκαήμερο του Μάη. Ο δεύτερος εγκλεισμός μπορεί να φτάσει ως τα Χριστούγεννα, αν έτσι κρίνουν οι κρατούντες.

Έτσι κι αλλιώς δεν ήμουν ποτέ καλεσμένος σε πάρτι, σε γιορτή, σε χαρά, σε ξεφάντωμα. Κάποιες βόλτες και κάποιες εκδηλώσεις, μόνος ανάμεσα σε παρέες, έχασα. Και τις πανσέληνους των μηνών που πέρασαν που δεν τις είδα να προβάλλουν σε ανοιχτό τοπίο και αποπάνω είχε και συννεφιά/βροχή τις περισσότερες από τις νύχτες που θα έβγαινε το ολόγιομο φεγγάρι.

Τις καλές ξάστερες νύχτες τουλάχιστον, μπορούσα να παρατηρώ τους αστερισμούς του χειμώνα που περνούσαν κι έδυαν νωρίς πλέον και εκείνους της άνοιξης που έπαιρναν τη θέση τους στο νυχτερινό ουρανό. Μαζί με τους πλανήτες που έτυχε αυτή την περίοδο να είναι στο οπτικό μου πεδίο, ξεχώριζε η Αφροδίτη Venus, ο πιο φωτεινός πλανήτης, προς τα δυτικά μετά την δύση του ήλιου, σε μεγάλη απόσταση από τον Σείριο, το λαμπρότερο άστρο που κάθε χειμώνα ακολουθεί την τροχιά του κάτω αριστερά από τον Ωρίωνα, τον μεγαλύτερο αστερισμό του βόρειου ημισφαιρίου. Όσο τραβούσε η καραντίνα, στη δεύτερη φθινοπωρινή φάση της είχαν μετατοπιστεί τα ουράνια σώματα, τώρα η Venus ανατέλλει πολύ νωρίς το πρωί στα ανατολικά, ενώ στο λυκόφως του βραδινού ουρανού και στην ίδια περίπου θέση, ξεχωρίζει έντονα ο Mars, ο κοκκινωπός Άρης.

Από το μπροστινό μπαλκόνι μου βλέπω αυτούς που είναι ορατοί σε κάποιο εύρος στον ανατολικό – νότιο – δυτικό τομέα του ορίζοντα και από το μικρότερο πίσω μπαλκόνι αυτούς του βόρειου, μόνο ο Πολικός Αστέρας μένει σταθερός, οι άλλοι γύρω του φαίνονται ανάποδα τέτοια εποχή. Οι παρατηρήσεις μου αυτές γίνονται όλες με γυμνό μάτι, αφού δε θέλω, στην ουσία δε μπορώ να χρησιμοποιήσω τα κυάλια μου, να με δούνε να παρεξηγηθούν οι γείτονες οι μίζεροι μικροαστοί, πάντα με καθετί φοβισμένοι και ρουφιάνοι.

Μέσα σε όλα που μπορώ να κάνω χωρίς να βγω από το σπίτι, μου λείπει το ταίρι μου. Να μαγειρεύει, να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, να με συνοδεύσει όταν πηγαίνω και γυρίζω κάπου μοναχός. Ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά την ώρα που χρειάζεται, δίνει δύναμη. Όπως ένα ποτήρι δροσερού νερού στα ξερά χείλη διψασμένου. Η ζωή μου τη στέρησε αυτή τη χαρά. Κάποιες προσωπικές στιγμές ήθελα να τις μοιραστώ με κάποια γυναίκα μόνη κι εκείνη, που θα είχαμε κοινά ενδιαφέροντα, θα κάναμε πολλά πράγματα μαζί, θα με στήριζε, θα μου συμπαραστεκόταν και θα με παρηγορούσε, θα μοιραζόμαστε τη ζωή μας. Και το κρεββάτι μου όταν κάνουμε έρωτα. Υπάρχει ξεχωριστό δικό της δωμάτιο και κρεββάτι να κοιμηθεί μετά, δεν είναι απαραίτητο να φορτωνόμαστε όλο το 24ωρο αχώριστοι πλάι – πλάι.

Αυτή που δεν συνάντησα/γνώρισα ακόμη. Ρωτάτε το γιατί; Δεν ξέρω την απάντηση!

Τίποτε, μα τίποτε στον κόσμο δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη δύναμη, τη γοητεία και τις ευεργετικές ιδιότητες της ανθρώπινης επικοινωνίας και της επαφής. Τις χαρές του έρωτα. Είμαστε πλασμένοι για να είμαστε μαζί και όχι χώρια.

Περνάνε οι μέρες χωρίς να ανταλλάσσω κουβέντα με κανένα άνθρωπο μέσα στο σπίτι μου. Τουλάχιστον έχω την ησυχία μου, οικιακή γαλήνη και ψυχική ηρεμία και δεν έχω ένα σάρακα να μου καταστρέφει τη ζωή. Όπως συμβαίνει σε μερικά κοντινά σπίτια, ανάμεσα σε άλλα ζευγάρια με ή χωρίς παιδιά. Που φτάνουν από τα ανοιχτά παράθυρα ως εδώ η αγωνία, η αίσθηση ανημποριάς, οι φωνές, η γκρίνια, η υπερένταση μεταξύ τους, όταν ανεβαίνουν τα ντεσιμπέλ της συμβίας, αγχωμένης και παγιδευμένης στους τέσσερις τοίχους που οριοθετούν τον μικρόκοσμο της.

Οι τρεις φίλοι που έχω όλους κι όλους, είναι κλεισμένοι στα δικά τους σπίτια με τις οικογένειες τους. Με τους πολλούς γνωστούς δεν βρισκόμαστε κάπου έξω εδώ και καιρό και οι συγγενείς, όσοι ζούνε ακόμη, έχουνε χαθεί, αποτραβηγμένοι στα δικά τους. Σπάνια τους βλέπω μια ζωή. Εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού, εγκλεισμού στο σπίτι και καθολικής απαγόρευσης κυκλοφορίας, απαρατήρητος πέρασε ο θάνατος ενός καλού φίλου, που είχα βοηθήσει και με είχε βοηθήσει κάποτε. Έσβησε άδοξα χτυπημένος από εγκεφαλικό στα 72 του, μετά από κάμποσο καιρό που πέρασε παράλυτος στο νοσοκομείο.

Στερώντας μου απότομα τις πολύωρες συζητήσεις για πολλά και διάφορα θέματα, τα Κυριακάτικα τραπέζια στο λιτό του σπίτι, το δώρο από το υστέρημα του, που σε κάθε μας συνάντηση επέμενε να πάρω μαζί φεύγοντας, το παμπάλαιο εκείνο συλλεκτικό λαγούτο του που συνήθιζε να παίζει επιδέξια σε ώρες κεφιού, παρέας, έμπνευσης, μοναξιάς. Εύχομαι να βρήκε τον παράδεισο που αναζητούσε. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει Παύλο.

Εξακολουθώ να ζω, να παλεύω, να δημιουργώ και να ελπίζω ότι θα επιβιώσω νικηφόρα μέσα από το σκοτάδι αυτό. Ελπίζω για το καλύτερο, προετοιμάζομαι όσο μπορώ για το χειρότερο.

Είμαστε συν-δημιουργοί στο θαύμα που λέγεται ζωή και είναι υποχρέωση και δικαίωμα όλων μας να αγωνιστούμε για το καλύτερο “αύριο” που μας αξίζει. Γι αυτό, ας δείξουμε υπομονή, πειθαρχία και αλληλοστήριξη για λίγο καιρό ακόμη μέχρι το κακό να νικηθεί και να ξαναγίνουμε αυτό που ήμασταν και αυτό που μας δίνει ζωή, χαρά και ζεστασιά μέσα κι έξω από τις καρδιές μας.

Οι καιροί απαιτούν ουσία, αποφασιστικότητα και γρήγορα αντανακλαστικά. Όλοι εμείς οφείλουμε να συνεχίσουμε να “μένουμε σπίτι”, οπλισμένοι με δυνάμεις και αντοχές.

Τα υπόλοιπα και θα είναι πολλά αυτά της “επόμενης μέρας”, θα κληθούμε να τα αντιμετωπίσουμε μετά.

Οι ώρες, οι μέρες και οι εβδομάδες της απομόνωσης, της απομάκρυνσης και του εγκλεισμού ας γίνουν ευκαιρίες για περισυλλογή, δημιουργία, σχεδιασμό για το μέλλον που θα έρθει, ώστε να το διαχειριστούμε με περισσότερη ωριμότητα και σοφία.

Να χαμογελάμε, να λέμε ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ, να μείνουμε δυνατοί, να μείνουμε fit, να κάνουμε προπόνηση, να δουλεύουμε, να δημιουργούμε, να χαλαρώνουμε στο σπίτι…

Χαιρετώ σας!

ΤΟΥ COVID-19…

Στίχοι: ΝΤΙΝΟΣ ΤΑΝΙΤΗΣ

Ένας ιός που ξαφνικά

προέκυψε μια μέρα

ανέτρεψε όσα ζούσαμε

και κάναμε παρέα.

………………..

Οι υπουργοί διατάξανε

όλοι σε καραντίνα

κάτσετε μέσα ήσυχοι

να βγούμε σε έναν μήνα.

………………

Ξεχάστε ότι ξέρατε

και κάνατε ως τώρα

φόβος και απομόνωση

κυριαρχεί στη χώρα.

…………………..

Πολλοί γιατροί παγκόσμια

λένε πως θα φροντίσουν

να βρούνε ένα φάρμακο

τον Covid να νικήσουν.

…………………

Από το βάθρο οι “ειδικοί”

που η ΤV τους δίνει

να πείσουνε πως ο λαός

ατομική έχει ευθύνη.

…………………..

Σου λένε, εσείς οι υπόλοιποι

πρέπει να υπακούτε

τις οδηγίες των γιατρών

πιστά να ακολουθείτε.

…………………..

Μα δεν απάντησε κανείς:

Αυτοί που θα σωθούνε

όλα αυτά που χάσανε,

πότε θα ξαναβρούνε;

Εγώ μόνο δυνατά κείμενα ή κάποιους στίχους μπορώ να γράφω. Όπως αυτό εδώ που έγραψα σε μερικά δημιουργικά λεπτά έμπνευσης, μόλις χθες.

Όμως ούτε μουσική έμαθα να γράφω, ούτε τραγουδώ. Αν κάποιος/α από τους αναγνώστες μπορεί να τα κάνει στα σοβαρά με επαγγελματικές αξιώσεις, ας συνεργαστούμε να το κάνουμε τραγούδι.

Τόσο επίκαιρο με τον χρόνο και την κατάσταση που βιώνουμε.

ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ – Voice of the Resistance: Τα χρονικά του κορονοϊού.

Κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του free ηλεκτρονικού fanzine:

Voice-of-the-resistance

“Voices of the restistance: Τα χρονικά του κορονοϊού”.

Μπορείτε να το κατεβάσετε από τo link πατώντας επάνω στο εικονίδιο του pdf. https://www.universepaths.com/voice-of-the-resistance

Αναζητήστε το επίκαιρο δικό μου διήγημα “ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ”

Η λογοτεχνία στα χρόνια της πανδημίας Με τον Ντίνο Τανίτη ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Συμπαντικές Διαδρομές

46503394_1120916301392332_4123807506315083776_nq
Συμπαντικές Διαδρομές: Η λογοτεχνία στα χρόνια της πανδημίας…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ Ντίνο Τανίτη

Ο σκοπός αυτού του Project είναι να δώσουμε συντονισμένα την εικόνα τους στην κοινωνία και να προβάλουμε τη φωνή των σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων, όλων αυτών που βρήκαν φωνή και στέγη τα δέκα πέντε τελευταία χρόνια στις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, τονίζοντας παράλληλα με το συγγραφικό τους έργο και τη δυναμική της λογοτεχνίας σαν σύμβολο ελπίδας, και γιατί όχι λύτρωσης και απελευθέρωσης, στα δύσκολα χρόνια της πανδημίας που ζούμε.

Αγαπητέ κύριε Τανίτη, καλημέρα. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν δύο βιβλία σας από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Κάθε χρόνο κυκλοφορούν άπειρα καινούργια βιβλία. Τι πιστεύετε ότι μπορούν να προσθέσουν τα δικά σας βιβλία; Για ποιο λόγο κάποιος να τα επιλέξει για να τα διαβάσει;

Την εποχή αυτή, άνοιξη του 2020 που κοντεύουν να συμπληρωθούν δυο χρόνια συνεργασίας με τις εκδόσεις “Συμπαντικές Διαδρομές” υπάρχουνε 3 δικά μου βιβλία στην αγορά. Εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους!

Το κοινωνικό μυθιστόρημα “ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ” που είναι μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, με ελάχιστη μυθοπλασία. Βασισμένη σε επιλεγμένα άτομα από το σόι μου και δυνατές αναμνήσεις από τα παιδικά/εφηβικά μου χρόνια, δείχνει πως ακόμη και κάποιοι απλοί ανθρωποι της εποχής τους, που δεν επιδίωξαν συνειδητά να πρωταγωνιστήσουν πουθενά, έχουν κάτι να πούνε για την ζωή και πριν φύγουν για το επέκεινα, άφησαν κι αυτοί το χνάρι τους πάνω στην Γη.

Το cyberpunk novel “ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ” που αναφέρεται στην αρχική δημιουργία, την λειτουργία και τις συνθήκες ζωής σε μια τεράστια & πολυάνθρωπη φανταστική Πόλη του αύριο. Ενός “αύριο” που μπορεί να μην απέχει τόσο πολύ από το παρόν για την ανθρωπότητα.

Το vampire erotica novel “ΣΕΧΡΑΜΕΝΑΝΤ: Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΚΟΛΑΣΤΗ”με θέμα ένα αιώνια περιπλανώμενο θηλυκό βαμπίρ βρίσκεται προσωρινά στον σημερινό κόσμο με την μορφή μιας εντυπωσιακής νέας γυναίκας, όπου αναστατώνει απότομα & μοιραία τις ζωές δυο ξεχωριστών αντρών, με τελείως διαφορετικό τρόπο για τον καθένα.

Τα τελευταία αν και ανήκουν στη “λογοτεχνία του φανταστικού” περιγράφουν ανθρώπινους χαρακτήρες που βλέπω να υπάρχουνε τριγύρω, δεν είναι αποκομμένα από την πραγματική ζωή των ανθρώπων. Ο αναγνώστης/τρια διαβάζοντας τα, μπορεί να διαπιστώσει γνώριμες, ακόμη και δικές του/της αντιδράσεις, προθέσεις, σκέψεις, βιώματα, πέρα από μια ενδιαφέρουσα και δυνατή ιστορία – πλαίσιο στο καθένα.

Επιπλέον ισχύουν και τα τετριμμένα για τους βιβλιόφιλους, όπως ότι με ένα βιβλίο ξεκουράζεται, ξεχνιέται, χαλαρώνει, μαθαίνει καινούρια πράγματα για τον κόσμο, δραπετεύει από την ρουτίνα της καθημερινότητας, πλανάται η φαντασία, γνωρίζει πράγματα που αγνοεί, επανεξετάζει θεωρίες και πιστεύω, βρίσκει κάποιες απαντήσεις, κλπ

Επιλέξετε ένα ή δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα βιβλία, που να εκφράζουν αυτό που θέλετε να μεταδώσετε στους αναγνώστες, ώστε να μπορέσουν να καταλάβουν πιο εύκολα τους κόσμους των βιβλίων σας.

Παραθέτω αυτούσια ένα χαρακτηριστικό κομμάτι από το καθένα, με τη σειρά που τα περιέγραψα παραπάνω, όπως ακριβώς είναι στα βιβλία:

Δεν είχε σκοπό να σπουδάσει παραπέρα από την Γαλλική σχολή, αρκετά με τα γράμματα που δεν τα έπαιρνε κιόλας, όπως άλλες συμμαθήτριες της που αργότερα ξετέλεψαν δασκάλες ή καθηγήτριες. Εκείνο που γνώριζε από μικρή ήταν πως οι γονείς της δε νοιάζονταν για ανώτερες σπουδές και δεν την πίεζαν, είχανε όνειρο για αυτήν έναν καλό γάμο… Όχι βέβαια με τον Σταύρο, που την ύπαρξη του αγνοούσαν ακόμη οι δικοί της, μα με κάποιο τακτοποιημένο νέο της τάξης τους, έναν έτοιμο γιατρό, δικηγόρο, πολιτικό μηχανικό (κι όχι μηχανολόγο ή χημικό;), κάποιο ανώτερο τραπεζικό στέλεχος ή έστω έναν επιτυχημένο έμπορο.

Αυτόν τον γαμπρό ονειρεύονταν μιας που δεν είχαν γιο – κληρονόμο και συνεχιστή της μέσης αστικής οικογένειας τους. Για να της κάνουν της κόρης ένα πλούσιο γάμο να ευτυχήσει. Να μην έχουνε σαν ζευγάρι συνεχώς τη ανάγκη χρημάτων, να έχουνε από την αρχή μια οικονομική άνεση, που μαζί με την δική της προίκα θα τους επέτρεπε να ζούνε καλά και έτσι όπως θέλουν, χωρίς την γκρίνια που φέρνει η φτώχεια και η ανέχεια. Καμιά σχέση ο ιδανικός υποψήφιος στο νου τους με τον φτωχό εργάτη των Ταμπακαριών Σταύρο που μύριζε την μυρωδιά τους κολλημένη στο δέρμα του, μα που ήθελε τόσο πολύ η Τασία, εν αγνοία τους. Ένοιωθε τόσο άνετα και σίγουρα δίπλα του, όπως κανείς μαλθακός μπούλης από τους παραπάνω δεν θα την έκανε να νοιώσει ποτέ…

Σαν καλομαθημένη που ήταν η Τασία όμως, έκανε τελικά το δικό της: Του ζήτησε να την κλέψει και να φύγουν μακριά από το σπίτι της. Μια δόση ρομαντισμού; Ξεροκεφαλιά; Δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι υπάρχει στο μυαλό μιας γυναίκας. Που ήξερε πως στο τέλος έπαιρνε πάντα αυτό που ήθελε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από μικρή σαν μοναχοκόρη που ήταν. Και τώρα ήταν η ώρα να αρπάξει τη μοναδική ευκαιρία για μια έντονη συγκίνηση. Τέτοια που λίγες κοπέλες κατορθώνουν να βιώσουν, όταν είναι τα νιάτα τους ανθισμένα. Αν δεν την έκλεβε εδώ και τώρα που ήταν νέα κι όμορφη ένας τέτοιος άντρας αληθινός, πότε, που και ποιος άλλος θα περίμενε να βρεθεί και να είναι ικανός να το πράξει;

Όσο οι δικοί της έκαναν τα μύχια σχέδια τους, τους πρόλαβε αυτή με το δικό της που σκάρωσαν αστραπιαία μαζί με τον αγαπημένο της. Έτσι, ένα καθορισμένο βράδυ πολύ αργά, την ώρα που οι γονείς της κοιμόταν βαθειά, ήρθε ο Σταύρος με μια κούρσα δημοσίας χρήσης με οδηγό αγκαζέ, βγήκε από την πόρτα σαν κυρία με την βαλίτσα της που είχε ετοιμάσει από καιρό, πήρε μαζί και τα κοσμήματα της μάνας της και το σκάσανε…

………….
Για διάφορους λόγους, ο καθένας σχεδόν και με τους δικούς του, κάμποσοι άνθρωποι επιλέγουν να μην αφομοιωθούν με τους “Συμβιβασμένους”, να μην γίνουν μέρος της Πόλης. Του “φωτεινού” κέντρου της τουλάχιστον, που με το σύστημα των “Οικονομικών Μονάδων” αποτελεί άβατο για αυτούς. Άνθρωποι που βρέθηκαν στα κάτω της ζωής απότομα, άνθρωποι μπερδεμένοι με τα πιστεύω και τα θέλω τους, άνθρωποιχωρίς διάθεση για εργασία, χωρίς οικογένεια, χωρίς ορατή προοπτική, είναι χαμένοι άνθρωποι, που εντέλει καταλήγουν από μόνοι τους να να ζουν εκτός κοινωνίας της Πόλης. Η κοινωνία προσδίδει στο άτομο ταυτότητα. Γνωρίζει επομένως ο κάθε άνθρωπος το πού ανήκει και θέτει τα δικά του όρια. Όρια μέσα στα οποία μπορεί και κινείται, μπορεί και δημιουργεί. Αυτή η κίνηση είναι που δίνει ζωή σε οτιδήποτε υπάρχει. Που σαν όρια περιορίζουν επίσης την ελευθερία του ανήσυχου ατόμου που δεν αρκείται μόνο σε μια δεδομένη ταυτότητα και μια θέση εργασίας, μα διψά για την αναζήτηση των πέρα από τα όρια ανεξερεύνητων δυνατοτήτων του.

Αυτοί έχουν χαρακτηριστεί ως “Δυσπροσάρμοστοι” από τους εντός της Πόλης, κανείς από τους οποίους δεν θέλει ούτε επιθυμεί να συναντηθεί με κάποιον τέτοιο. Μια συνάντηση που μπορεί να αποβεί ακόμη και μοιραία για τον καλομαθημένο που στην Πόλη δεν έχει μάθει στην βία και την απόκτηση με το ζόρι. Ξαναγυρίζει στα πρώτα στάδια της εξέλιξης του ο άνθρωπος, στην αναζήτηση τροφής ή την καλλιέργεια της. Ο ανθρωπισμός και η κατανόηση στον άλλον περισσεύει, είναι επόμενης προτεραιότητας ανάγκη, με πρώτη την επιβίωση. Και ο εξαθλιωμένος αν δεν ικανοποιηθεί μία ανάγκη, δεν μπορεί να πάει στην επόμενη.

Γιατί στον κάτω κόσμο επιβιώνουν μόνο όσοι διαθέτουν πολλά κιλά κότσια και γροθιά “σιδερένια” κι έτοιμη να συντρίψει. Μόνο οι ισχυροί τα καταφέρνουν, ζούνε όπως θένε κι επιβάλλονται στους υπόλοιπους χωρίς έλεος. Η βία εδώ παραέξω στον παράλληλο αντίποδα της Πόλης, είναι καθεστός και κύριο γνώρισμα του. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα όλα μπορούν να αναστραφούν από ένα εγκληματικό στοιχείο που θέλει να πάρει κάτι που έχει κάποιος/α. Δε τους νοιάζει εάν είναι μητέρα, δε τους νοιάζει εάν είναι πατέρας, εάν είναι παιδί κάποιου. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να πάρουν αυτό που χρειάζονται. Όποιος βρίσκει, αποκτά, φτιάχνει ή κλέβει ακόμη κάτι που μπορεί να έχει κάποια αξία για άλλους, γίνεται αυτομάτως στόχος. Όλων εκείνων που θέλουν και χρειάζονται αυτό που έχει.

……………………..

Οι ανακρίσεις του φυλακισμένου Ζανίνο έγιναν πιο επίμονες, ήταν ο μόνος που μπορούσε να δώσει εξηγήσεις για το πως, πότε, γιατί και τι ακριβώς έγινε στο κότερο και μεταξύ τους την τελευταία φορά πριν εξαφανιστούν. Δεν πίστευε κανείς αυτά που συνέχεια έλεγε:
– Εκείνη φταίει για όλα. Είναι βαμπίρ. Με ανάγκαζε με τον τρόπο της να την υπακούω, δεν ήξερα τι έκανα, με τύφλωσε με πάθος και υποσχέσεις…

Οι ανακριτές δεν τον πίστευαν, όμως τα τηλεοπτικά κανάλια και όλες οι εφημερίδες από τις πιο “σοβαρές” μέχρι τις πιο κουτσομπολίστικες, βρήκαν πολύ βολικό για πάρτη τους το θέμα. Το αναπαρήγαγαν συνέχεια, με ολοσέλιδες αναλύσεις, σκληρές φωτογραφίες οι περισσότερες από αρχεία παλαιότερων υποθέσεων, αμέτρητες ώρες τηλεοπτικών εκπομπών, πιπεράτα σχόλια, αναφορές στο παρελθόν σε παρόμοια συμβάντα κι ότι άλλο μπορούσαν να βρούνε οι παραγωγοί, οι ρεπόρτερ, οι παρουσιαστές και οι συνήθεις αργόσχολοι που έφερναν στα πάνελ. Είχε πολύ καιρό να ξεσπάσει τέτοιο σκάνδαλο στον τόπο, που είχε ότι τραβά το ενδιαφέρον του κοινού: Πλούσιους νέους ανέμελους καλοπερασάκηδες, πολλά λεφτά να σκορπίζονται στον βρόντο, ακόλαστες νυχτερινές εξαλλοσύνες, μοιραία γυναίκα, εγκλήματα, πολύ σεξ, διαστροφή, αίμα, μυστήριο, απαγωγές μικρών παιδιών για θυσίες, μπουλούκια γύφτων που ούρλιαζαν ομαδικώς και καταριούνταν για το δολοφονημένο μέλος της ράτσας τους, τελετές που παρέπεμπαν σε σατανισμό & μαύρη μαγεία, πάθη κι αποπλανήσεις, ντετέκτιβ και μια παραδειγματική τιμωρία στο τελείωμα του ρεαλιστικού αυτού σήριαλ που θα επέρχετο ως νέμεση να λυτρώσει, να σκεπάσει τα πάντα, να δώσει ένα τέλος και να επανέλθει η πρότερη καθεστηκυία τάξη και η προβλέψιμη καθημερινότητα.

Όλα τα παραπάνω βέβαια είχαν επίκεντρο και σημείο αναφοράς τον Ζανίνο και το οικογενειακό του “βαρύ” όνομα. Τον άσωτο γιο του πλούσιου πατέρα που μπλέχτηκε σε αυτή τη δίνη γεγονότων κάνοντας το κέφι του με τα εύκολα λεφτά που διέθετε. Και “ποιός ξέρει πως να τα απόκτησε η οικογένεια”…που ήταν έτοιμο να βγει από τα χείλη όλων των παρακολουθούντων το παραπάνω γαϊτανάκι αποκαλύψεων, υποθέσεων, κουτσομπολιών.

Ένα σίγουρα μεγάλο ερώτημα για κάθε αναγνώστη που λατρεύει έναν συγγραφέα είναι πως θα είναι σαν απλός άνθρωπος, τι συνήθειες θα έχει. Τι τρώει, τι μουσική του αρέσει, που ταξίδεψε και πολλά άλλα πράγματα. Θα προσπαθήσω να κάνω απλή αλλά αναγκαστικά και περίπλοκη ταυτόχρονα την ερώτηση.
Πείτε μας που θα θέλατε να ταξιδέψτε για να απαγγείλετε κάποιο κείμενο σας και όταν θα το κάνατε αυτό, τι μουσική θα θέλατε να ακούγεται, τι ποτό να γεμίζει το ποτήρι μπροστά σας και ποια αγαπημένη νοστιμιά να σας περιμένει στο πιάτο σας;

Ανά την Ελλάδα, να πω αρχικά μερικά πράγματα για τα βιβλία μου, πολύ λίγα και να αφήσω τους αναγνώστες να τα ανακαλύψουν μόνοι τους, να τα αγγίξουν, να τα ξεφυλλίσουν, να διαβάσουν αυτοί στους υπόλοιπους κάτι από μια τυχαία σελίδα που τους τράβηξε το ενδιαφέρον εκείνη τη στιγμή. Έτσι κάνω σε κάθε εκδήλωση που παρίσταμαι. Όσο γίνεται αυτό, θα ήθελα να έχω ένα τοπικό ποτό σε μικρό ποτηράκι αφού δεν πίνω ιδιαίτερα και μετά με άνεση χρόνου, κάμποσα πιάτα με φαγητά όπως τα φτιάχνουν αυτοί εκεί, στον τόπο τους. Που θα τα τιμήσω όλα όπως τους αξίζει, αφού τρώγω τα πάντα και δεν ξέρω, ούτε θέλω να μαγειρεύω!
Και στον υπόλοιπο κόσμο θα επεκταθώ, όταν ανακαλύψουν και γνωρίσουν τα έργα μου, με τον ίδιο προσωπικό μου τρόπο πάντα…

Κάτι ευχάριστο, όμορφο και γλυκό που θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας; Μέσα σε αυτόν τον σκληρό, βίαιο και απάνθρωπο κόσμο και μέσα σε αυτή την απρόσωπη κοινωνία υπάρχει κάτι που σας κρατάει, που σας δίνει δύναμη;
Ίσως το όνειρο να γράψετε κάτι καινούργιο, να ζωγραφίσετε στην άμμο του χρόνου, ένα καινούργιο όνειρο, ένα καινούργιο μύθο;

Η ζωή μας όπως κι αν τη ζούμε, είναι κάτι που δεν θα βιώσουμε ποτέ ξανά έτσι ακριβώς. Κάθε στιγμή μας είναι μια μοναδική εμπειρία. Όμορφη, άσχημη, ξεχωριστή, δεν έχει σημασία, δεν πρόκειται να διαρκέσει για πάντα. Για αυτό να ζούμε κάθε λεπτό σαν κάτι που δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Σαν κάτι να θυμίζει πως όλα τα καλά ή τα κακά είναι παροδικά, αφήνοντας πίσω σοφία και ωρίμανση. Τώρα αν έχουμε κάποιο ιδιαίτερο προσόν, ένα ταλέντο, θέληση και διάθεση, ας το αξιοποιήσουμε να αφήσουμε πίσω το δικό μας αποτύπωμα στο πέρασμα μας από τη ζωή στη Γη. Έχουμε στη διάθεση μας για αυτό το σκοπό, όλο τον ανθρώπινο χρόνο!

Προσωπικά έχω σκοπό μελλοντικά, ανάμεσα στα έργα φαντασίας που θα εμπνευστώ, θα σκεφτώ και θα γράψω τα επόμενα χρόνια, να προσθέσω δυο ακόμη ρεαλιστικά έργα που θέλω, βγαλμένα από την πραγματική ζωή. Τα οποία μαζί με το “ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ”, αποτελούν μια τριλογία με πολλά στοιχεία από την ζωή του συγγραφέα.

Το “ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ” που θα αναφέρεται στις πολλές διαδοχικές προσπάθειες ενός νέου ανθρώπου να αποκατασταθεί οικονομικά κι επαγγελματικά. Διανθισμένο με αρκετές προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που συνάντησε στη διαδρομή του προς την αναζήτηση του χρήματος.

Και τρίτο στη σειρά το “ΕΡΩΤΟ(Σ)ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ” που θα αναφέρεται στις ερωτικές ανησυχίες, τις σεξουαλικές αναζητήσεις και τις διάφορες Ερωτο(ς)περιπέτειες ενός ξεχωριστού άντρα. Από τα πρώτα εφηβικά του χρόνια μέχρι να περάσει την μέση ηλικία, στην πορεία του προς την αναζήτηση του ιδανικού έρωτα, εκείνου που θα τον συναρπάσει και θα έρθει να συμπληρώσει αρμονικά την κατά βάθος μοναχική ζωή του.
Παράλληλα, έχοντας τα μάτια ανοιχτά και στενή επαφή με το κοινωνικό περιβάλλον, παρατηρεί τις αντίστοιχες προσπάθειες μερικών άλλων κοντινών του προσώπων και την έκβαση που καταλήγουν να έχουν οι δικές τους ερωτικές αναζητήσεις.

Την τελευταία χρονική περίοδο όλος ο κόσμος έχει χτυπηθεί από ένα πρωτοφανές ξέσπασμα πανδημίας και ζούμε καταστάσεις που πραγματικά ούτε οι συγγραφείς της επιστημονικής φαντασίας δεν τις είχαν φανταστεί. Η καραντίνα του πληθυσμού σχεδόν σε όλο τον πλανήτη είναι κάτι το πρωτοφανές στην ανθρώπινη ιστορία.
Εσείς πως ζείτε όλη αυτή την κατάσταση;
Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει η ανθρωπότητα πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να δώσει ελπίδα στους ανθρώπους και να εκφράσει τα προβλήματα τους;

Μας έπιασε στον ύπνο η πανδημία ανθρώπους και χώρες με την αρχή του χρόνου και μας έκλεισε μέσα ως πρώτη εφικτή λύση αντιμετώπισης της εξάπλωσης της. Κι εγώ σαν όλους παραμένω αναγκαστικά στο σπίτι, μα όχι μοιρολατρικά και σε απραγία.

Επειδή από μικρός ήμουν και πάντα θα είμαι ιδιαίτερα οργανωτικός σαν άτομο, έφτιαξα έτσι την καθημερινότητα μου στην κλεισούρα του σπιτιού μου, ώστε να μη στερηθώ όσα κάνω κι όσα θέλω, όσο δεν μπορώ να πορίσω όξω.

Αν θέλετε να ξέρετε πως, κυκλοφορεί δωρεάν με το ηλεκτρονικό funzine “Voice of resistance: Τα χρονικά του κορονοιού”, το μικρό διήγημα “Ζωντανός στην πανδημία” που περιγράφει γλαφυρά την προσωπική ζωή του Ντίνου Τανίτη εντός του σπιτιού, τις καθημερινές του συνήθειες, τα χόμπι, τη διάθεση και τις ελπίδες του. Ως ανάγνωσμα, ψυχαγωγία, παράδειγμα ατομικής οργάνωσης, κουτσομπολιό της κλειδαρότρυπας ή απλά για να περάσει η ώρα, αναζητήστε το!

Έχοντας άπλετο χρόνο κι ελάχιστες μετακινήσεις, εμπνεύστηκα από την επικαιρότητα που μου πρόσφερε υλικό σε αφθονία κάθε μέρα κι έγραψα σε χρόνο ρεκόρ το 4ο μου βιβλίο “NRWGOU Virus – ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ”ένα θρίλερ βιολογικού τρόμου. Αυτό που ζούμε στην πιο extreme εκδοχή του, ώστε να αλλάξει πράγματα και καταστάσεις…Φανταστικό και ρεαλιστικό ταυτόχρονα. Που κάποιες περιγραφές από τις σελίδες του, μπορεί να είναι η αυριανή πραγματικότητα μας, αν το θελήσουν τα οργανωμένα συμφέροντα με ισχύ και εξουσίες.
Θα κυκλοφορήσει από τις “Συμπαντικές Διαδρομές” όταν κι όποτε τελειώσει ο τωρινός μας εφιάλτης…

Ειδικά για την λογοτεχνία του φανταστικού, ουδείς γνωρίζει εκ των προτέρων πότε και που θα συναντηθεί η πηγαία έμπνευση και η αχαλίνωτη φαντασία ενός συγγραφέα την ώρα που γράφει, με τις εξελίξεις της πραγματικότητας αργά ή γρήγορα.

Ή ακόμη πόσες και ποιές από τις ιδέες/περιγραφές που διάβασαν κι έμαθαν στο έργο ενός συγγραφέα κάποιοι αναγνώστες του, θα τις κάνουν πραγματικότητα όταν είναι σε θέση να το πράξουν, πχ αν τους δοθεί αργότερα μια θέση εξουσίας, ή λήψης αποφάσεων, ή δυνατότητα σχεδιασμού των πραγμάτων, ή επηρεασμού της κοινής γνώμης, κλπ. Παραδείγματα προφητικών συλλήψεων επιστημονικής φαντασίας ο Ιούλιος Βέρν, ο Χ. Τζ. Γουέλς , ο Τζώρτζ Όργουελ, κ.α. που τώρα αγνοούμε την επίδραση τους…

Σκοπός της σχετικής λογοτεχνίας άλλωστε, δεν είναι να παρηγορήσει τον οποιονδήποτε, αλλά να θέσει ερωτήματα για την τύχη όλων μας, σημερινή και αυριανή.

Σε ευχαριστούμε για τον χρόνο σας. Κάτι τελευταίο που θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες μας;

Αγοράστε βιβλία, τα δικά μου κι άλλα, όσα προσελκύσουν το μάτι και το ενδιαφέρον σας. Γιαυτό βγαίνουν στα βιβλιοπωλεία, φυσικά και ηλεκτρονικά, γιαυτό ασχολούνται επαγγελματίες σε κάθε στάδιο δημιουργίας και προώθησης. Υπάρχουνε βιβλία για όλα τα γούστα κι όλα τα πορτοφόλια εκεί έξω, σας περιμένουν να τα εντοπίσετε. Βρείτε τον χρόνο να κάτσετε κάπου αναπαυτικά και να ανοίξετε ένα βιβλίο. Θα είστε για λίγη ώρα μόνο εσείς και το βιβλίο σας. Μακριά από οθόνες, κόσμο, φωνές, δυσάρεστες ειδήσεις. Κοιτάξτε το εξώφυλλο, τον τίτλο, τον συγγραφέα και μετά ξεκινήστε. Ορισμένοι/ες πριν ξεκινήσουν, μυρίζουν τις σελίδες του βιβλίου. Έχουν κάτι το μοναδικό, το ιδιαίτερο.

Ας πιείτε έναν ψευτοφραπέ, μια μπύρα, ένα ποτήρι ποτό λιγότερο, αν πρόκειται να μάθετε κάτι παραπάνω, να γνωρίσετε κάτι περισσότερο, να ερευνήσετε πράγματα και νοήματα που δεν έχετε φανταστεί. Ας μην πάτε μια μέρα στο μπαρ και την καφετέρια, ας κάνετε ένα ξενύχτι και μια ασωτιά λιγότερα, δεν πρόκειται να πάνε πουθενά, εκεί στο ίδιο γνωστό τους μέρος θα είναι κι αύριο, να σας περιμένουν ορθάνοιχτα.

Γράψτε τα δικά σας κείμενα, εκφραστείτε ελεύθερα, πείτε άφοβα αυτά που θέλετε, προβάλλετε τη μοναδικότητα σας. Και τολμήστε να τα κυκλοφορήσετε. Κανένας δεν πρόκειται να σας ανακαλύψει και να σας γνωρίσει αν τα κρατάτε στο συρτάρι, μόνο για τον εαυτό σας. Κι αν δεν βρίσκετε έμπνευση γύρω σας, στραφείτε μέσα σας. Κανείς δεν ξέρει και δεν θα περιγράψει καλύτερα την δική σας ζωή, από εσάς…

Αν βάλετε το όνομα μου στη μηχανή αναζήτησης google, θα σας πάει με ένα κλικ στο προσωπικό μου site, που μπορείτε να εξερευνήσετε με την ησυχία σας, να μάθετε τα νεώτερα μου, να διαβάσετε κάποια επιλεγμένα αποσπάσματα από τα έργα μου και να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Καλή αντάμωση από κοντά σε κάποιο φεστιβάλ “Όψεις του Φανταστικού”.
Μέχρι τότε να περνάτε όπως θέλετε, να φροντίζετε τον εαυτό σας, να σκέφτεστε μεγαλόπνοα, να κυνηγάτε τα όνειρα σας και να είστε όλο και καλύτερα!

ΤΑ 3 ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ μέχρι σήμερα…

TanitisCollage

Ένας συγγραφέας, 3 βιβλία άλλου λογοτεχνικού είδους το καθένα κι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Βρείτε κι αποκτήστε τα δικά σας αντίτυπα εύκολα από όπου κι αν βρίσκεστε, με όποιον τρόπο προτιμάτε:

  • on-line στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο των εκδόσεων “Συμπαντικές Διαδρομές”,
  1. Το δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα “ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ”
  2. Το  cyberpunk novel “ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ” και
  3. Το vampire erotica novel “ΣΕΧΡΑΜΕΝΑΝΤ: Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΚΟΛΑΣΤΗ”
  • τηλεφωνικά στο 2410-236110
  • με απευθείας αγορά σε κάποια από τις εκδηλώσεις “Όψεις του Φανταστικού”, οι οποίες διοργανώνονται κάθε χρόνο στην Αττική και σε όλη την Ελλάδα
  • και σταδιακά σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Όψεις του Φανταστικού 2019 – Αθήνα 15 Δεκεμβρίου…

79788813_1464939636994913_8841018508973178880_n

Πράγματι υπήρχε πολύς κόσμος αυτή τη φορά μέσα κι έξω, έφευγαν οι πρώτοι κι έρχονταν άλλοι, από όλες τις ηλικίες, μικροί και μεγάλοι. Στις παρουσιάσεις, υπήρξαν πολλά και διαφορετικά βιβλία, πρόσθετα θεάματα  με μουσική, γρήγορος ρυθμός.

Για τους απόντες τα δικά μου βιβλία είναι διαθέσιμα με ένα κλικ από εδώ:

  1. Το δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα “ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ”
  2. Το  cyberpunk novel “ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ” και
  3. Το vampire erotica novel “ΣΕΧΡΑΜΕΝΑΝΤ: Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΚΟΛΑΣΤΗ”

Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού 2019 – Αθήνα 15 Δεκεμβρίου

Ο Ντίνος Τανίτης με τα τρία ως τώρα βιβλία του:

  1. Το δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα που ήδη κυκλοφορεί “ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ”
  2. Το  cyberpunk novel “ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ” και
  3. Το vampire erotica novel “ΣΕΧΡΑΜΕΝΑΝΤ: Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΚΟΛΑΣΤΗ”

Θα είναι παρών στο

Αφίσα-όψεις-2019-Δεκέμβρης-web

Την ημέρα που θα γίνει η πρώτη κυκλοφορία και παρουσίαση των δυο τελευταίων του βιβλίων, άλλου λογοτεχνικού είδους κι εντελώς διαφορετικών από το πρώτο.

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα διατίθενται προς πώληση όλα τα βιβλία των εκδόσεων, θα γίνουν κληρώσεις με πολλά δώρα – έκπληξη, καθώς επίσης θα υπάρχει διαθέσιμο ενημερωτικό και διαφημιστικό υλικό των Εκδόσεων “ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ”.

Ραντεβού με όλους/ες εκεί, για γνωριμία και πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση!

 

ΣΕΧΡΑΜΕΝΑΝΤ: Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΚΟΛΑΣΤΗ…

Ένα ακόμη ολοκαίνουριο βιβλίο του Ντίνου Τανίτη, από τη λογοτεχνία του φανταστικού-μεταφυσικού:

Τανίτης-Μαστοράκης-Εξώφυλλο-Vampire-Erotica-2019-ΣΔ

Το τολμηρό ερωτικό novel της σειράς Vampire Erotica, “ΣΕΧΡΑΜΕΝΑΝΤ: Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΚΟΛΑΣΤΗ”.

Ένα αιώνια περιπλανώμενο θηλυκό βαμπίρ βρίσκεται προσωρινά στον σημερινό κόσμο με την μορφή μιας εντυπωσιακής νέας γυναίκας, όπου αναστατώνει απότομα & μοιραία τις ζωές δυο ξεχωριστών αντρών, με τελείως διαφορετικό τρόπο για τον καθένα.

Πρώτη κυκλοφορία 15 Δεκεμβρίου 2019.

ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ…

Ένα ολοκαίνουριο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας από τον Ντίνο Τανίτη:

Τανίτης-Μαστοράκης-Εξώφυλλο-2019-ΣΔ

Στον ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ένα cyberpunk novel που αναφέρεται στην αρχική δημιουργία, την λειτουργία και τις συνθήκες ζωής σε μια τεράστια & πολυάνθρωπη φανταστική Πόλη του αύριο.

Ενός “αύριο” που μπορεί να μην απέχει τόσο πολύ από το παρόν για την ανθρωπότητα…

Πρώτη κυκλοφορία 15 Δεκεμβρίου 2019.

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ… Στην Κύπρο 2019!

Μέχρι την Κύπρο θα ταξιδέψει το κοινωνικό μυθιστόρημα ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ.

Στα πλαίσια του φεστιβάλ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ 2019 στην Κύπρο που θα διοργανωθεί:

  • την Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου, στη Λάρνακα από τις 18.30, στο Stories, Κλεάνθη Καλογερά
  • την Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου, στη Λεμεσό από τις 18.30, στο Δρόμο, Γενεθλίου Μιτέλλα 34
  • το Σάββατο, 5 Οκτωβρίου, στη Λευκωσία από τις 18.30, στην Kava 72, Λεωφ. Αθαλάσσας 72, Στρόβολος
  • την Κυριακή, 6 Οκτωβρίου, στην Πάφο από τις 18.30, στο Let them eat cake, Αγίου Θεοδώρου 2, Πάφος

Norisefygesthie - exofylo

Μια μυθιστορηματική αφήγηση της ζωής κάποιων επιλεγμένων ανθρώπων.

Απλών ανθρώπων της εποχής τους, που δεν επιδίωξαν συνειδητά να πρωταγωνιστήσουν πουθενά, όμως άφησαν κι αυτοί το χνάρι τους πάνω στην Γη.

Μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, με ελάχιστη μυθοπλασία.

Τα πιο απίστευτα γεγονότα, είναι αυτά που συνέβησαν πράγματι!

Έτσι όπως μόνο η πραγματικότητα της ζωής μπορεί να σκηνοθετήσει…

Ο συγγραφέας μπορεί να μην είναι παρών παντού σε κάθε ξεχωριστή εκδήλωση, μα το βιβλίο θα υπάρχει εκεί, μαζί με τα υπόλοιπα των Εκδόσεων ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ. Εντοπίστε το, ξεφυλλίστε το κι αποκτήστε το επιτόπου, ή εναλλακτικά βρείτε το

  • on-line στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο των εκδόσεων “Συμπαντικές Διαδρομές”,
  • τηλεφωνικά στο 2410-236110
  • και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα και την Κύπρο.

 

Σε όλες τις εκδηλώσεις θα υπάρχει διαθέσιμο ενημερωτικό/διαφημιστικό υλικό των Εκδόσεων και θα γίνουν κληρώσεις με πλούσια δώρα…